BrzKrug.com

                  FIA WTCC шампионатот постои само 2 години. Историјата на патничките тркачки автомобили е далеку покомплексна, бидејќи неговите корени се наоѓаат некаде во средината на 60-тите (1963, попрецизно), во European Touring car Challenge.На почетокот  ETCC  првенството имаше неколку недостатоци во смисла на постигнување поени. И покрај тоа беше поделено во 9 различни класи (0 – 600cc, 601 – 700cc, 701 – 850cc, 851 – 1000cc, 1001 – 1300cc, 1301 – 1600cc, 1601 – 2000cc, 2001 – 2500cc, над 2500cc), на првенството беше да има само еден победник. И тука станува незгодно... Во 1963 година – дебитантската ETCC сезона – имаше 5 возачи со ист број на поени (60): Peter Nocker,Dieter Mantzel, Hubert Hahne, Rob Slotemaker и Tom Trana. За победник беше прогласен Peter Nocker.
 
Системот на бодување беше:   12 – 10 – 8 – 7 – 6 – 5 – 4 – 3 – 2 – 1 .

 ETCC календар:                                      

                                                                                                                                    
Nurburgring
Mont Ventoux
Brands Hatch
Mallopy Park
Zolder
Zandvoort
Timmelsjoh
Budapest

                 

     
      Друго прашање за решавање беa автомобилските перформанси. Постоеја класи каде што само еден или два автомобила можат да одржат јака конкуренција. Сето тоа се промени во 1964 година, кога производителите се согласија да се промени структурата на 9 класи:


Класа 1:       0  -   700cc
Класа 2:   701 -   850cc
Класа 3:   851 -  1000cc
Класа 4: 1001 -  1300cc
Класа 5: 1301 -  1600cc
Класа 6: 1601 -  2000cc
Класа 7: 2001 -  3000cc
Класа 8: 3001 -  4000cc
Класа 9: >4000cc
                  

      За жал ETCC функционерите не го променија наградниот систем, така што повторно беше една сезона со по еден победник за сите класи. Сепак, ситуацијата со повеќе возачи на ист број на поени беше избегната, бидејќи Warwick Banks го освои шампионатот со 5 поени предност на Bjor Rothstein. А тоа играше голема улога во новиот начин на бодување (7-5-3-2-1) плус додавањето на 3 нови трки во календарот(Monza, Karlskoga и St. Ursanne беа додадени).  Автомобилите постанаа сега поконкурентни, со Cooper и Lotus на кои се приклучија Saab и Abarth на врвот на табелата.
 

Само во 3-тата година од постоењето на ETCC, имаше 3 класи во една сезона. Во 1965 година, структурата на ETCC изгледаше вака:
 

1 класа: 0 - 850cc, 851 - 1000cc
2 класа : 1001 - 1300cc, 1301 - 1600cc, 1601 - 2000cc
3 класа : 2000cc

      Ed Swart победи во првата класа на првенството, додека John Whitmore и Jacky Ickx ги освоија 2ра и 3та класа. Белгиците нема да стигнат до европската круна на крај, бидејќи само две трки се броеа во 3-тата категорија.
      Сезоната во 1967 година донесе некаква светлина во 3тите класи. Alfa Romeo беше кралица на 2-риот оддел, а на 3тиот оддел имаше само една трка која се броеше во шампионатот.
      Така ETCC функционерите одлучија да донесат уште еден тип на автомобили во играта: Група 5. За автомобилите од група 5 може да се каже дека би можеле да претрпат измени во текот на сезоната. Откако групата 5 автомобили влегоа во конкуренција, ETCC беше подготвена да им овозможи вбризгување на гориво и суперчарџери. И покрај новите случувања, Abarth сепак, ќе доминира над дивизијата 1, а Alfa Romeo зеде учество во дивизијата 2. BMW беше крунисан за "кралица" на дивизијата 3.

                 
      Периодот помеѓу 1970 - 1975 година многу добро може да се назначи со војната меѓу Ford и BMW. Набргу по ETCC функционерите го забранија суперчарџерот (освен како стандардна опција) од конкуренцијата, еден мотор од 5000кубика влезе во игра (1972). Ford и BMW се сигурни дека 0 - 1000cc класата била отфрлена (откако Alfa Romeo успеа  да изгради сопствена диктатура таму) и го продолжиле нивното ривалство во > 2000cc оддел. Секој производител го доби својот еднаков дел во наредните неколку години.
        Почнувајќи од '76 година, EТCC имаше 2 основни групи:
      Група 2 (за приватници и приемници) и групата 5 (за дела тимови). Вториот никогаш не успеа да го почне својот шампионат, додека група 2 претрпе голем број на сериозни промени. Проширувањата на траговите на тркалата мораа да се ограничат, сувото подмачкување веќе не е дозволено и тежина,гумите, ширина и резервоарот за гориво ќе страдаат од овие ограничувања.

       Сите овие модификации се покажаa монотони, откако во првите сезони многу возила се пензионираа поради експлозиите на моторите. Сепак, оваа транзициона ера нема да трае долго, бидејќи сезоната во 1982 година донесе целосна реорганизација во ETCC. Првенството беше поделено на само 4 групи и тоа: A,B, C i N. Првата и втората се посебно создадени за Touring автомобили. 

      Главнoтo правило треба да се применува од страна на групата А производители е производство од најмалку 5000 автомобили годишно, во споредба со претходно 1000 автомобили. Кочниците и менувачите биле бесплатни, новите ограничувања беа спроведени во однос на промените на моторот, суспензијата дозволуваше да подлежи на промени и турбо капацитетот да дојде до 1,4 (ќе биде донесена до 1,7 во 1988). Новите поделби беа: 0 - 1600cc, 1600 - 2500cc и> 2500cc. Трките почнаа да имаат друг вкус, со BMW, Jaguar и Maseratti носејќи го спектаклот назад на патеката, низ А групата.
      Ова е местото кадешто FIA WTC се појави за прв пат.

      Ентузијастички за новиот тркачки спектакл во Европа, FIA одлучи да го донесе на World Touring Championship. Откако цената за влез (за поени) беше $ 60,000, само 15 автомобили беа прифатија за тие поени и паричната  награда (Ford, BMW,Alfa Romeo, Maseratti i Alfa Romeo 33). Првенството беше тотално разочарување, а поголемиот дел од автомобилите во првенството не беа доволно конкурентни за WTCC шампионатот.
      Првата WTCC сезона требаше да биде последна (Roberto Ravaglia стана севкупен победник).
1988 година ќе биде последната сезона на European Touring Championship, со оглед на новите регулативи кои практично ја убија конкуренцијата. Првенството станува се повеќе и повеќе предвидливо, со сечењето на тортата меѓu Toyota, Ford и BMW.
       Во средината на 90-тите FIA се обидува да го спаси  World Touring Championship со организирање на нова Touring  конкуренција:  Touring Car World Cup.  Тоа требаше да стане годишен настан, но не успеа да стигнe до неговата 4-та годишнина.

      Touring Car World Cup победници
 

      1993 - Paul Radisich (Monza)
      1994 - Paul Radisich (Donington Park)
      1995 - Paul Radisich (Paul Ricard)

       ETCC почнаа нов живот во 2001 година, но не трае премногу долго. Најдобрите светски производители на автомобили сакаa ETCC да се претвори во WTCC шампионатот, па конкуренцијата е изменета во 2005 година. Andy Priaulx ги освои двете титули во WTCC шампионатот, возејќи BMW 320si / 320i. Новите ограничувања на моторите се под 2000cc.
       Alfa Romeo, BMW и Seat се основните производители кои се борат за победничката круна, додека другите тимови (Chevrolet и Honda) се обидуваат да го дадат најдоброто од себе во 3-тиот светски поважен тркачки настан.

      ETCC / WTCC шампиони:

2009 ITA  Gabriele Tarquini
2010 FRA  Yvan Muller